Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Confesions of a broken heart...(part16:Αν ήσουν εδώ...)

Λοιπόν...
Αυτό είναι ένα ερωτικό γλυκανάλατο post.Κι αν δεν είσαι από εκείνους που τους αρέσουν αυτά τότε ίσως να μην καταλάβεις...Ίσως να γελάσεις...Και ίσως να σκεφτείς κάτι υποτιμητικό και να ασχοληθείς με πιο σοβαρά ζητήματα...ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ!

Αυτό το κείμενο είναι μια...(ερωτική) εξομολόγηση!!!

Γιατί όλοι μας έχουμε να ασχοληθούμε με πιο σημαντικά θέματα από τη μοναξιά στις 12 η ώρα το βράδυ,αλλά τελικά...τι πειράζει που παρ'όλο που ήταν δική μου επιλογή, η μοναξιά σήμερα, χωρίς εσένα, είναι πολύ χειρότερη από άλλες φορές?

Το μόνο παρηγορητικό είναι η συνείδηση της επιλογής...
Το ότι είμαι εδώ που είμαι με τη θέλησή μου...

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν όντως με ξέρεις τόσο καλά όσο νομίζεις ή αν απλώς είμαι φοβερά προβλέψιμη...Καταλήγω στο δεύτερο!Κι είναι κρίμα!Γιατί έτσι...ο φαινομενικά χαμένος βγαίνει κερδισμένος και το αντίστροφο!Αλλά από την άλλη, πότε υπήρξε δίκαιος ο έρωτας?Και ποιός ορίζει ποιό είναι το δίκαιο, όταν το άδικο του ενός είναι το δίκιο του άλλου?

Αν ήσουν σήμερα εδώ τίποτα δεν θα ήταν καινούριο!Τίποτα σε μένα δεν θα ήταν καινούριο!Και αυτό θα ΗΤΑΝ άδικο!!!
Γιατί...το μηδέν δεν μπορεί να σε συμπληρώσει!Δεν έχει κάτι να σου προσφέρει!Όμως το μηδέν που βρίσκομαι εγώ δεν είναι η βάση!Είναι η έναρξη!Κι όταν γίνουν τα αναγκαία βήματα για να φτάσω στο σημείο να είμαι περήφανη για μένα, όταν μπορέσω να πω πως "ναι!τώρα έχω να σου δώσω",τότε δεν θα με χρειάζεσαι πια...!Όπως και στην πραγματικότητα δεν με χρειαζόσουν ποτέ...Όταν είσαι υπερπλήρης συναισθημάτων, εμπειριών και ανθρώπων,τότε δεν χρειάζεσαι πολλά πια!Αλλά ίσως αυτό να είναι που σε κάνει να νιώθεις ότι κάτι ακόμα σου λείπει...Ίσως τελικά η πληρότητα να μην είναι φυσιολογική...